Heft Reng

Tarifsiz bir sevdada kimliksiz bir sessizliktin Haykırışlarla çağlarken yüreğim durgun limanımdın Sen benim adını koyamadığımdın Senin adın kavuşmak olsun Fırtınalarda yolunu kaybeden gemi misali Rotasız ve pusulasız kalmışken yüreğim Ve hoyratça savrulurken bir limandan bir limana Teslim olmuşken kaderine Apansız sana rastladım o limanda Sen benim adını koyamadığımdın Senin adın kavuşmak olsun..   Bakmaya kıyamazken gözlerine Tutmaya cesaret edemezken ellerini. Ve bütün cümlelerin sustuğu o yerde Sessiz bir haykırıştı yüreğim Eşsiz bir mutluluktu yaşadığım Sen benim adını koyamadığımdın Senin adın kavuşmak olsun. Son bahar yaprakları dökülürken içimden Hazanı yasarken bahar kokulu sabahlar da Yüreğim üşürdü gözlerimden sel olup akan yağmurda Sırıl sıklam ıslanırken ruhum Solmuştu bahçemde ki tüm güller Sen o bahçemdeki açan tek güldün Sen adını koyamadığımdın Senin adın kavuşmak olsun. Dağ çiçeğim yaban gülüm asi sevdam. Saçının bir teline bir ömür adadığım Gözündeki bir damla yaş...

Vay kurban Dağlarının, dağlarının ardı Nazlıdır Uçurum kıyısında incecik bir yol Gider dolana - dolana Bir hastan vardır, umutsuz Belki Ayşe, belki Elif Endamı kuytuda başak Memesinin, memesinin altında Bir sancı Bir hayın bıçak Ölüm bu, Fukara ölümü Geldim, geliyorum demez Ya bir kuşluk vakti, ya akşam üstü Ya da seher, mahmurlukta Bakarsın, olmuş olacak Bir hastan vardı umutsuz Hasreti uykularda Hasreti soğuk sularda Gayrı, iki korku çiçeğidir gözleri İki mavi, kocaman korku çiçeği Açar, derin kuyularda Dağlarının, dağlarının ardı korkunçtur Hiç akıl edip de düşünen var mı Gün kimin hesabına tutar akşamı Rahmetinden kim demlenir bulutun Hayırlı evlat makina nasıl canavar kesilir Kurdun, karıncanın rızkını veren Toprak nasıl ayartılır Yüz vermez topal öküze Ve almaz koynuna kara sabanı Sepetçioğlu'm kömür işçisidir Mavzer değil, kürek tutar Urfalı Nazif Mal, haraç - mezattır Can, pazar - pazar Kırmızı, ak ve esmer Yumuşak ve sert buğdaları Ya...

Gittin ..... gelmelerinde gizli gidişlerin varmış aslında fark edememişim uçsuz buçaksız sandıgımız bu yol aslında dar bir sokaktan başka birşey değilmiş..... yan yana gelemeden,elinin sıcaklığı yüreğime işlemeden,gözlerin maviliğinde boğulmadan gittin... ne çabuk yoruldun oysaki... ben senin avuçunun içindeki yollarda kayboldum. kader çizgileri derlerdi,haklılarmış... benim kaderim ellerinde çiziliymiş... sen en çıkmaz yolummuşsun meger. ben seni bulmaya çalıştıkça kaybetmişim..... umarsız bir hastalık gibi yayılırken bedenime.. seni bir giz gibi susuşlarımda saklamışım...... kelimler yardım etmediğinde sana derdimi anlatmaya,bogazımdan bir düğüm çıkarmışım... sonra susamadım hiç..... sensizlikle konuştum ona dokundum. yagmurlu günlerin ıslaklıgını sensiz yaşadım... hani haberin olursa diye gözyaşlarımdan sensiz bu kadar aciz olduğumu görme diye hep yağmurlarda ağladım... aslındda gözyaşlarımın yanagımda yaptıgı yolu gör istedim o yoldan bi gün sende geç istedim, bir gün uyandığında...