Heft Reng

Gönül işte bazen öyle bir sevdaya tutulur ki, tam anlamıyla ne sevebilir, ne de terk edebilir. Ama aslında öyle bir bağlanmışsın ki gözlerinde o perde fark edilir hale gelmiştir. En güzel sevinçlerle bir yanın yerinde durmazken, bir yanın acı bir acizlik içerisindedir. Ve yıllarınızın en güzel hatıraları tarihe arşivlenirken, kanayan tarafı da yazıyor o sayfalara... İç çekişmeler sancılı birer sohbet konusu, ilhamınız acı bir yorgunluk ve belki de tüm teselliniz bir kahve fincanında Sevdanız berrak, riyasız, çıkarsızdır. Ölümüne kadar dediğiniz anda işler bozulmaya başlar. Hemen oracıkta bir kuşku yerleşir içinize, önceleri korkunuz yüzünden ihtimal vermediğiniz o aşkınız artık içten içe içinizi kanatmaya başlamıştır. Tutkuyla sarıldığınız sevdanız hançerleremeye başlamıştır sizi göğsünüzden.... Hala içinizde itiraf edemedikleriniz korkular vardır. Bunun üstesinden gelemeyişinizle eleştiriler başlar: Şöyle olsaydı, bunu yapmasaydı, değişmeseydi eskisi gibi kalsaydı... Söz öyle bir yere...

Gözlerimiz kapalı büyük bir labirentin içerisindeyiz. Yolumuzu bulmak için dokunduğumuz rabirent duvarları her seferinde yine bir çıkmaza sürüklüyor.  Ama pes etmiyoruz. O labirentten bir çıkış olduğunu biliyoruz. Buna rağmen çoğu zaman yolun sonunda kör bir duvar ile karşılaşıyoruz. Geri dönüşlerimizde gözlerimiz kapalıyken her seferinde uğradığımız kör noktaları iyice zihnimize yerleştirmeliyiz. Aksi halde aynı koridorlarda aynı kör duvarlarla karşılaşırız. Bu bizim için artık sadece zaman kaybı olmaya başlayacak! Tüm bunlar olurken insanın içinde hissiyatları var. Gözleri kapalı da olsa aynı yoldan ikinci geçişinde "Ben burdan geçmiştim." diyecektir. Tıpkı dejavu anlarındaki gibi "Ben bu anı daha önce yaşamıştım." der. Hayat bir labirent koca bir labirent, Biz hayat labirentlerinde gözlerimize perdeyi çekmiş insanlarız. Görmek istemediğimiz onca şey var ki buna rağmen çoğu zaman bir yol arayışındayız! Ve genellikle yanlış seçimlerle o kör duvarların çık...

Bir haber düşer gönlüne için geçer içinden...  Bir yangın sarar bedenini hangi derde divanesin... Sevdasına vurulduğun yolun yarısındayken bir haber gelir durduğun yerde öylece kalırsın... Geriye aşık gönüle sus demek kalır, içinde ölene dur demek... Yüreğini mezar eylemek... Ve yolun yarısındayken, ömrüne koca yükü bindirmek... İşin acı tarafı insanın içinden sevmesi kaçıyor. Vurulduğu sevdasına kırıldığıyla kalıyor... Aşık olanın derdi mi biter? İçine gömdüğü sevdasına hançer saplar... Bir mezar taşır içinden onu bile rahata erdirmez... Bir sevdadır tutturulur... Kaldığı o yolun yarısında ölüm ile bucalatır. Ne laf dinletebilir, ne de buna sus denilebilir... Ve gönüle dert mi sorulur. Ancak dersin ki; söyle gönül neydi çaren? İçinden bir ses yükselir. Bu ses tanıdıktır. Ve derki: "Gidene geri gel mi denilir"  Ama cümleler kurmayın! Yoksa bütün yakarışlara inat içinden bir haykırış daha "Aşık olmuş bülbüle hiç sus mu denilir."

Soluksuz bir gecede, karşımda duran aynanın içerisinde karanlık yansımamı dost saymışım. Gözlerimi her yumduğumda  uykumu kaçıran o dostun sessizliğidir. İçimde olduğum durumun kaosuyum, üzerimden geçiyorum. Bir izdiham yaşanıyor bende... Bir anda yere serilen onca düşün katiliyim. Kendimle savaşım zalimcedir. Ölen benden bir parçadır. Susmuşluğumla haykıraşlarımın kısık haliyim. Benden gidenleri, birer birer arka bahçeme gömenim! Sabahın şafağında yeniden doğanım. Geceyi unutan o katilim hala... Sahte gülümsemelerin yüzsüz haliyim! Dolaştığım caddelerin umut toplayanıyım! Bir inanç taşıyanım ben... Ölüm ile yaşam arasında kalmış ince bir cizgiyim. Öldürdüğüm düşlerin yeniden yeşertenim! Ben acıya gülen, mutluluğa hüzünlenebilenim! Herşeye rağmen pes etmeyen bir devrimim! Ben kimim! Biliyor musunuz? Gerektiğinde acı hisseden, gerektiğinde mutluluğu paylaşabilen, kendimle meşgul olduğum kadar gerektiğinde kendimi unutabilenim. En çokta sizin gibiyim! En çokta içinizdeki o ses...