Heft Reng

Bana bir gün deselerdi ki gün gelecek, hayata dair beslediğin umut, içindeki heyecan, saf ve güzel düşüncelerin, her şeye bu kadar olumlu yaklaşmaların ve bir çok şeyi değiştirebileceğine dair inancın ve daha dahası... Evet bu saydıklarımın hepsinin birer birer yıkılacağını ve yerine insanlara karşı büyük bir ön yargının, insanlığın utanç verici davranışları, dünyanın iyiye değil de sürekli kötüye doğru gittiğini dile getirselerdi... O insanlara mutlaka kızacaktım. "Siz ne diyorsunuz diye soracaktım." Neyse ki insanlar bana bunları söylemediler aslında kötü yaptılar ve söylemiş olsalardı. "Siz ne diyorsunuz?" Diye soracaktım. Ve savundukları tezlerini boşa çıkarmaya çalışacaktım. Hey o insanlar benden önce dünyanın bozuk düzeninden haberdar olduğunuz halde ve bunu kabul etmeyeceğimi bildiğim halde "neden beni uyarmadınız" demekten kendimi alıkoyamıyorum. Sahi dünyanın düzeni hep bozuk muydu? Çağlar boyu insanlar iyiye ve doğruya ne derece de ulaşabildiler....

Kaç şiir gecti aradan bilmiyorum ama ben seni özledim. İlk oyuncağımla oynadığım mutluluk gibiydi seninle acılarım. Belkide acılardı beni sana bağlayan. Olmadı ilk oyuncak oynamasını bilmedigin için kırılır ya hep. İşte ben oynamasını bilmediğim için sende beni kırdın. Ve hep senden büyük birinden abladan, abiden, babadan ,anneden istersin ya tamir etmesini, edemediler kalbimi tamir. Olmadı her bir araya getirdiklerinde parçaları bir yapboz gibi uyandığımda yine parçalandı. Aslıda senin suçun yoktu ama kızacak biri lazımdı bana. İnsan en cok sevdiğine kızarmış ya benim ki de ondan. Ama hiç uyanmamayı diledim uzunca bir süre. Hayata baglı yaşayıp ama ipim hic kopmasın istedim.  Hayat salıncağında sallanmak ama hiç kopmasın istedim ip.  Olmadı koptu...   Bakma simdi özlem duyduğuma geçmişe. Dönebilseydim o günlere hiç aşık olmamak isterdim sana. Hiç yazmak istemezdim gönderilmemiş mektuplarımı. Hic yakmak istemezdim onları. Aşkı böyle yakan bir duygu olduğunu bilmek istemez...