Heft Reng

Kaçtığımız anılar, duygular ve gerçekler zamanla bize dokunulmaz gibi gelir. Gözlerimizi kaçışların ardındaki gerçeklere çevirdiğimizde ise içsel bir yüzleşme başlar. Bu zorlu süreçte derin yaralarımızı açıkça görmek iyileşme yolculuğumuzun ilk adımıdır. Kaçışlar , kendimizi koruma refleksi olarak ortaya çıksa da zamanla zincirleri olmayan bir hapis haline dönüşebilir. Yüzleşmek cesaret gerektirir, ancak bu cesaretle içsel gücümüzü keşfeder ve iyileşmeye başlarız. Kaçışlar sadece dışsal değil, aynı zamanda içsel bir süreçtir. Kendi zihinsel engellerimizle yüzleşmek ve duygusal karmaşalarımızla başa çıkmak içsel bir dönüşümü mümkün kılar. Derin yaraların iyileşmesi için kendi iç dünyamızda yaptığımız bu yolculuk bizi daha güçlü, anlayışlı ve bütünleşmiş bir birey haline getirebilir. Kaçışın ötesinde, yüzleşmenin getirdiği içsel özgürlük ve huzur vardır. Derin yaraların ortaya çıkması ve iyileşmeye başlaması gerçek bir dönüşümü müjdeler. Kaçışlar yerine yüzleşmek, kendi iç dünyamızın der...

Bulutlar yüklerini kaldıramayınca, yeryüzüne yağmur olarak yağar. Zira insan için de bu durum böyledir. İnsan kendi iç dünyasında dolmaya başlar, bir sürü yükü aynı anda yüklemeye başlayınca taşacak bir liman, tutunacak bir dal, kendisini anlayacak bir dost ister. Tüm bu cümlelerimin üzerine çizikler atarak şöyle ifadeler geliştirmek istiyorum. Artık eskisi gibi güvenecek bir dal, bir insan göremiyoruz. Bu nedenle kendimizi artık bulutlarla kıyaslayacak durumda değiliz. Nitekim, inandığımız her insan bize koca bir hayal kırıklığını yaşatabiliyor. Ve biz artık bulutlar gibi olamayız. İçimizdeki yağmur tanelerini boşaltamayız. Bu ağır yükü kaldırmayı öğrenmeniz gerekecek... Belki de bu yükle yaşamayı öğrenmek gerekecek...  İfadeler Öyle sanıyorum ki zaman zaman söylediklerim her şeyi ifade edecek türde değillerdir. İzahını yaptığım bulutların durumu bizimkisine benzer olsun ya da olmasın. Benim için ifadelerin durumu şöyle izah edilebilir. "Bütün ifadelerimi birer birer ipe asarken,...

Bir insan, bir insanı tamamlıyordu; Biz de hala biraz eksikler vardı. Bir baharla uyanıyorsunuz, uyandığınızı düşler misiniz? Çiçekler açmış ve kelebeksiz. Gökkuşağından mor rengini eksiltin... İçinizi bir huzursuzluk kapladı mı? Bir yerleriniz incildi mi? Eksiklikler tam olarak bunu yapar. Bir boşluğa böyle girilir.  Bir insan, bir insanı tamamlıyordu; Bülbül küsmüş, güvercin kafese hapsedilmiş, papatyalar birer birer koparılıyor yaşamlarından... Oysa biz bir kelebeğin uçuşunda severdik insanlarımızı, kuşları kafeslefinden azad ederken tutunurduk yaşama, sevgimiz dilden dile öterken dost canlısı bir sarılmayla bulurduk kendimizi... Ama son zamanların insanları yeryüzünü talan ederken beraberinde sevgilerini ve diğer tüm insanı duygularını da bir hiçe kurban ediyor. Sanıyorum ki bu durumu ancak böyle izah edebilirim. "Tabiata saygısı olmayan kendisine ve insanlığa da saygısı olmazmış."  Oysa insan sevginin tanımını öğrenmeye başlarken koruyucu kalkanını giymeli. Çünkü içinde...