Sadece biliyorum ki her günün başlangıcında ve her günün sonunda benden farklı bir ben oluyorum. Bazen kalbimdeki ritimler, birbirine karışıyor. Bazen de içime sığmaz olup göğüs kafesiminden dışarıya fışkırmak isteyişiyle sarsılıyorum.
Sahi kalp kaç ritimle atar biliyor musunuz? Kaçıncısında göğüs kafesimiz dolup taşar. Tüm duygular için bu böyle mi?
Karşılaştığımız her duygunun ilk anı tarif edilir gibi değildir. Mutluluk barındırsın acı taşısın bir gerçeği var uyku kaçırır türden olur. Bazen de iyi bir başlangıç sanırsın ki aradan kısa bir zamanın ardında iç çekişmelere sebep olan engellerle karşılaşırsın... Bu tıpkı yeni tanışan iki insan gibidir. Önlerindeki engelleri göremeyip, hayatlarının genel bir taslağını oluşturmaya başlarken ikisinden birinin ölümcül bir hastalığının ortaya çıkması gibidir. Aksiler, hayatın her yerinde çelme takmayı hep başarırlar. Arda arda onca farklı duyguyu yaşatırlar. Birine alışmazken henüz, bir sürü sevinçlerin acıyla bütünleştiği o durak insanın ömründen bir anda yılları götürüverir.
Hayatın kolay olmadığını, yaşamının bir bedel ödemek olduğunu söylüyoruz nitekim. Ama buna rağmen küçük kırıntıları bir araya getirip umut inşa etmeye başlıyoruz. Korkuları sır perdelerin ardına saklayıp hayatın güzel tarafına ışıklar yakıyoruz. Ve burada haklıyız zira başka türlü kendimizle baş edecek değiliz.
..
