Heft Reng

Bir insan, bir insanı tamamlıyordu; Biz de hala biraz eksikler vardı. Bir baharla uyanıyorsunuz, uyandığınızı düşler misiniz? Çiçekler açmış ve kelebeksiz. Gökkuşağından mor rengini eksiltin... İçinizi bir huzursuzluk kapladı mı? Bir yerleriniz incildi mi? Eksiklikler tam olarak bunu yapar. Bir boşluğa böyle girilir.  Bir insan, bir insanı tamamlıyordu; Bülbül küsmüş, güvercin kafese hapsedilmiş, papatyalar birer birer koparılıyor yaşamlarından... Oysa biz bir kelebeğin uçuşunda severdik insanlarımızı, kuşları kafeslefinden azad ederken tutunurduk yaşama, sevgimiz dilden dile öterken dost canlısı bir sarılmayla bulurduk kendimizi... Ama son zamanların insanları yeryüzünü talan ederken beraberinde sevgilerini ve diğer tüm insanı duygularını da bir hiçe kurban ediyor. Sanıyorum ki bu durumu ancak böyle izah edebilirim. "Tabiata saygısı olmayan kendisine ve insanlığa da saygısı olmazmış."  Oysa insan sevginin tanımını öğrenmeye başlarken koruyucu kalkanını giymeli. Çünkü içinde...

Sanırım insan, aynı göğün altında buluştuğu için, aynı topraklara ayak bastığı için, aynı pınarlardan su içtiği için ve daha bir çok şey için kendisinden çok herkes için eyleme geçme gücünü bulmalı kendinde. Doğrusu insan zindanından dışarıya adım atmadığı sürece kendini hep mahkum olarak görür. İyiliğe, dünyaya ve insana dair her şeyde umudunu yitirmiş bulur. Aslında insanın umudu var etme süreci kendisine yaptığı bir iyilik olarak görülebilir. -------------------@heft_reng----------------- Düşümüz kadar var kuramadığımız düşler kadar yokuz. Eksik olan cümleler değil sadece eksiklik koca bir sessizliğe sürüklemiş bizi... Hapsolduğumuz yalnızlığımızda bucalarken bir kaç ritimle telafi ediyoruz onca anıları... --------------------@heft_reng---------------- Tesadüflerin tüm güzelliklerde buluşacağına inanıyorum. Sadece o güzelliklerde kendimize bir pay çıkarmayı bilelim. Kuşlar uçuşa dursun, hayatın kısalığını fırsat bilelim. -------------------@heft_reng----------------- Odanın baş köşe...

Son zamanlarda kelimelerin boğazda düğümlenmesinin ne olduğunu çok iyi bir şekilde öğrendim. Bir ah çekip bunu içinde saklamanın ne kadar ağır bir yaraya dönüştüğünü, mekanın içinde hapsolmanın ve tüm hüzünlerin içten içe süzülmesini öğrendim. Başımı yastığa koyduğumda bitmeyen sonsuz tane düşüncenin esirine dönüşürken, kendimle mücadelemde neden galip gelmem gerekeceğini bilmeden amansız bir savaşta ne kadar yorulduğumu fark edemiyorum.  Benim için durum böyleyken etrafım da pek iyi değil. Bunu tüm gerçeğimle yaşıyorum. Ve anlıyorum ki acı kişisel olarak yaşadığım bir şey değil bütünüyle etrafımı saran bir şey... Son zamanların kelime darcığına sıkışmış boğazım hiç bir teselliye mahal verecek durum da değil... Öylece her şey kendini bir yokuşa sürüklemeye başlıyor. Her şey sıkıcı ve bunaltıcı bir hal almaya başlıyor...  Tüm bu süreçlerin sonunda hala burdayım. Ve bir şey yapacak takat bulamıyorum kendim de... Buna rağmen biraz daha ayağa kalkma vakti olduğunu biliyorum. Onun ...

_____________@heft_reng___________ Sol göğsümün üzerine derin mi desem, ağır mı desem, acı mı desem, bir tuhaflık var. Koca bir yükü orada taşıyorum. Bu bilinmez bir zamanın sancısıdır. Saniyeler dakikalara saatler derken yılları geride bıraktım. Biliyor musun hiç eksilmiyor o adını koyamadığım şey. Sanırım bir harabeye dönüşüyorum. _____________@heft_reng___________ İnsan çok özlemekten sevdiklerinin yüz hatlarını bile unutur. Ama içindeki o sevgi hep baki kalır. _____________@heft_reng___________ Umut bizim için herşeyi yarına ertelemekti. Yarınlar gelip geçiyordu. Oysa biz sadece aklımızla dalga geçiyorduk. Ve yaptığımız tek eylem hiçsizliğe sürüklenen bir zamanda olmayacak şeyleri gözümüzde büyütmekti. _____________@heft_reng___________ Kelimelerin gidenlere diyeceği pek bir şeyi yoktur. Bazı cümleler tamamen avutulmak için kurulur. Nihayetinde öyle olur insan kendini avutur. Ve mevzu kapanır. Ama bazı insanlar için gitmek eylemi mesafelerden ibaret kalır. Anılar tüm anlara arkadaş...

İnceden ruhumuza üfleyelim, hayallerimiz sınırlarımızı aşmaya başlasın... Bugün doruklarımıza kadar özgürlüğü hissedelim. Bir köşeye geçip utangaç çocuk edasıyla dizlerimizin uzerine çökmeyelim. Şımarık çocuk edasıyla özgüvenimizi gösterelim etrafımıza... Paslı ruhumuza üfleyelim, paslı zerrecikleri bir yerlere savuralım. Asık suratimize, tatlı gülümsemeler çizelim... Etrafımıza bir bakalım. İnsanlarımıza tebessümler sunalım, Bir çember oluşturalım, etrafına güzel insanlar biriktirelim buna sevgi çemberi diyelim... Nitekim bizim en çok sevgiye ve kuracağımız o çembere ihtiyacımız var. Hayat öyle ki beraberinde hep olumsuzlukları getiriyor. Bizi tüm aksiliklere karşı kurtacak olan güç kurduğumuz o güçlü insan ilişkileridir. Bağlarımız ne kadar güçlü ise aksiliklere karşı mücadelemiz o denli başarıya ulaşır. Bazı anlarımız olacak. Herşey anlamını yitirmeye başlayacak. Nefes dahi alamayacak durumlarımız olacak... Uykularımızı kaçıracak türden kabuslarımız olacak. Ve gecenin yalnızlığında ...

  _____________@heft_reng___________ Sesim artık içimde yankılanıyor ve içimde yıllar öncesinden yatan bir kırgınlık var. Anlıyorum ki zamanla her şey geçmiyor. Bazı şeyler zamanla daha da derinleşiyor ve ben o derinliğin yankısına dönüşüyorum. _____________@heft_reng___________ Bir masal düşlerken, hangi duygunun kahramanı olabiliriz. Camlarımızın tarafına bakan sokağımızda, bir insan, bir dost görmeye başlıyoruz. Bir selam, bir dokunuş, içimizdeki yalnızlığı öldüremeden, yitiriyoruz ya kısacık sevinçlerimizi ve gördüğümüz her insan ne de çabuk köşe başından dönüp, kaybolanlar kervanına katılıyor...  _____________@heft_reng___________ Hayat ilk karşılaşmalarda birer fırsat sunar hepimize, sonrası acısıyla tatlısıyla yaşarız. Bazen de payımıza ne düşeceğini hiç bilemeyiz. _____________@heft_reng___________ Bir düş kurupta düşlerimi senle süslemek kadar güzel olan bişeye daha denk gelmedim. Tarifini yapamam. Ama şu kadarını diyebilirim. Senle süslediğim düşlerim huzurla uyandı...

Bilirim siyahı gökkuşağında görmek istersin Gökyüzüne kaldırınca gözlerini    Yüzünün bir yanına güneş vurur              Ve              Ayva tüylerin meydan okur gölgelere              Bilirim sevdalısın güneşi doğuran topraklara             ( -dilgeş-) ___________________________________ Derinliğini bilmediğin bir suya balıklama atlamak gibiydi sana gelmek... öylesine sana koşup sana çarpmak... seni sevmek atladiğin suda yüzmeyi bilmemek gibi bir şeydi... kafa üstü çarpıp boğulmamak için çırpınmaktı belki de... seni senle yaşamak kadar güzel bir şey yok ... siyah tarafımın kurtarıcısı seni seviyorum ❤ (Sema) ___________________________________ Hangi rüzgar attı seni buralara,  Hangi sokağın bilinmez yolusun sen, Hangi kokunun kaynağı, Hangi çocuğun mutluluğusun.  Hangi sevginin tarifi , Hangi kelebeğin umut çırpan kanadısı...